Serijal predavanja prof. dr Vladislave Gordić Petković na temu „Uporedna istorija anglofone ženske književnosti”
VIRDŽINIJA VULF I ŠEKSPIROVA SESTRA
U organizaciji Kulturnog centra Vojvodine „Miloš Crnjanski”, prof. dr Vladislava Gordić Petković održaće prvo predavanje u okviru serijala predavanja na temu „Uporedna istorija anglofone ženske književnosti”, u ponedeljak, 1. decembra u 19.30 sati, u prostorijama Kulturnog centra Vojvodine „Miloš Crnjanski” (Vojvode Putnika 2). U prvom predavanju biće reči o Virdžiniji Vulf i studiji „Šekspirove sestre” književne istoričarke Rejmi Targof (Ramie Targoff), odnosno o tome kako se istorija ženskog stvaralaštva stalno iznova dopunjava i preispituje, te je, po rečima prof. dr Vladislave Gordić Petković, i predmet sporenja difuznih perspektiva učesnica u građenju ženske književne istorije. U programu učestvuje i glumica Sonja Damjanović, prvakinja Drame u Srpskom narodnom pozorištu, koja će čitati izabrane odlomke proznih dela autorki.
„Fluidna priroda ženskog delovanja podrazumeva da se svaka premisa podvrgava naknadnim propitivanjima. Bezmalo čitav vek nakon esejističkih istraživanja Virdžinije Vulf, Rejmi Targof će studijom koja nosi naslov ‘Šekspirove sestre: kako su žene pisale renesansu’ (2024) ukazati na to da u renesansnom periodu engleske književnosti ženska tradicija postoji, makar u liku četiri znamenite žene (Meri Herbert, Emilije Lanijer, Elizabet Keri i En Kliford): no vrednost njihovog dela nije samo u činjenici da su stvarale književnost pišući, prevodeći, vodeći dnevnike ili brinući o rukopisima drugih – već i u tome, ukazuje Targof, što su se identifikovale kao književnice. Virdžinija Vulf, tvrdi profesorka Targof u uvodnom poglavlju, u vreme kada je pisala ‘Sopstvenu sobu’ nije znala gotovo ništa o upečatljivim književnim delima koja je mala grupa žena pisala, i u mnogim slučajevima i objavljivala, negde u Šekspirovo vreme. Ove su sjajne pesme i drame, prevodi i istorijski spisi vekovima bili izgubljeni ili zaboravljeni. Ali Vulf je kasnije naišla na pisanje jedne od ovih žena i odlučno ga odbacila kao trivijalno’”, ističe prof. dr Vladislava Gordić Petković.
VLADISLAVA GORDIĆ PETKOVIĆ (1967) je redovna profesorka na Filozofskom fakultetu u Novom Sadu. Oblasti njenog naučnog istraživanja su savremena engleska i američka književnost, Šekspirovo stvaralaštvo i digitalne tehnologije. Bavi se komparativnim izučavanjem srpske i stranih književnosti, piše književnu kritiku i prevodi sa engleskog. Objavila je monografije „Sintaksa tišine: poetika Rejmonda Karvera” (1995) i „Hemingvej: poetika kratke priče” (2000), zbirke naučnih studija „Korespondencija: tokovi i likovi postmoderne proze” (2000), „Na ženskom kontinentu” (2007), „Mistika i mehanika” (2010) i „Put ka slici sveta” (2024). Eseji, književne kritike i kolumne sabrani su u knjigama „Virtuelna književnost” (2004), „Virtuelna književnost 2” (2007), „Književnost i svakodnevica” (2007) i „Formatiranje” (2009). Zbirku članaka „Književnost s praga veka” objavila je u koautorstvu s Ivanom Đurić Paunović (2019), a sa Mladenom Jakovljevićem studiju „Književni um i područja fantastike” (2023). Priredila je antologije „Novosadska ženska proza: od ispovesti do putopisa” (2020) i „Regiona: antologija regionalne ženske književnosti” (2022).
